Model 21...

... z Sandry 3/2005 urzekł mnie od razu jak go tylko zobaczyłam, ale dopiero 2 lata temu postanowiłam go wyszydełkować.
Dobrałam kolory: granat i dwa odcienie turkusu. Wydziergałam te wszystkie kwadraciki i trójkąciki, połączyłam je ze sobą, dodałam frędzle... i stwierdziłam, że takie chusty jednak nie są w moim stylu. Oczywiście założyłam ją ze dwa, trzy razy, no bo żal. Chusta jest naprawdę bardzo ładna, ma wymiary: 140 x 90 cm. I szkoda, że do dziś leżała nieużywana. A dlaczego właśnie do dziś? Bo ja po dwóch latach  dopiero wpadłam na to, że przecież mojej siostrze może się spodobać. No i spodobała się...

Włóczka MERINO Inter - Fox, szydełko 4 mm 

Dzierganie z serca...

... to coś co jest dla mnie synonimem pasji robótkowej, olbrzymiej przyjemności tworzenia czegoś co jest całkowicie własnym dziełem. Przerabiasz każde oczko w swoim tempie, a dookoła toczy się życie - oglądasz film, słuchasz muzyki, myślisz o różnych sprawach... Co z tego, że maszyna dziewiarska zrobiłaby podobny szalik 100 razy szybciej, a oczka byłyby idealnie równe. Co z tego, że dzisiaj trzeba robić wszystko na czas.

A jednak w ręczną robotę trzeba włożyć więcej serca i wysiłku... to trud wydziergania każdego oczka oddzielnie, nabieranie swoistego doświadczenia, a w końcu radość z gotowego wyrobu. Oczywiście nie wszystko co się wydzierga jest twarzowe, albo nie do końca wyszło tak jak się chciało, no nie czarujmy się :) Prucie też trochę boli.

Ale jakie to ma znaczenie? Trzeba robić w życiu to co się kocha, bo potem gdy patrzysz na ten swój własnoręcznie wydziergany sweterek to przypominają Ci się wszystkie zdarzenia i emocje, które miały miejsce  podczas tworzenia go. Poza tym bardziej szanujesz coś, co jest dziełem własnych rąk.

Czy da się to poczuć, dziergając maszynowo?

Atak wielbłąda...

... nastąpił w sumie niedawno, t.zn. na samym początku mojej pasji drucianej - czyli w 2009 roku. Tak na marginesie dodam tylko, że wcześniej było głównie szydełko... i spora liczba serwetek. Raz porwałam się nawet na firankę, niestety nie doczekała się końca... albo raczej doczekała się końca mojej cierpliwości :) 

Tak czy inaczej 3 lata temu moim ambitnym założeniem było wydziergać Memu Ślubnemu sweter na drutach. Wyposażyłam się więc w ciepłą (ponoć wielbłądzią - metka przepadła) włóczkę i wzięłam się do roboty. Włóczka była cienka, mąż słusznej wagi i rozmiarów, do tego bardziej improwizowałam, niż opierałam się na jakimś wzorze. Wtedy to się po prostu nie mogło udać... szybko się poddałam. Skrawek swetra i resztki włóczki wylądowały w szafie.

Rok później zobaczyłam u mojej koleżanki z pracy szal, wydziergany ręcznie na szydełku przez jej mamę. To mnie zainspirowało do zrobienia sobie podobnego, ale o innym wzorze. Sprułam więc nieszczęsny sweter i oto powstał długi na 2 m i szeroki na 40 cm szal, a co!

Trochę włóczki zostało, więc pomyślałam że można by dorobić jakiś beret.

Od groma tej włóczki było, bo po zrobieniu szala i beretu nadal sporo zostało. No to machnęłam jeszcze czapkę  - sprężynkę.

Włóczka ?????, szydełko 4 mm, druty 5 mm.

I co? Minęło 2 lata a ja wciąż mam jeszcze resztki tej włóczki :)